Για τον Λάζαρο που έσβησε

29/11/17

Για τον Λάζαρο που έσβησε

abandoned
Για τον Λάζαρο…
Ο θάνατος είναι ο μόνος μας αντίπαλος και είναι εκείνος που μας κέρδισε για ακόμα μια φορά. Ο Λάζαρος που ακρωτηρίασε η αδιαφορία, πάλεψε γενναία και φάνηκε πως μπορούσαμε να πετύχουμε να του χαρίσουμε μια φυσιολογική ζωή.
Στην αρχή ανταποκρίθηκε θετικά και φάνηκε πως θα προσαρμοστεί στην νέα του κατάσταση. Όμως από κάποια στιγμή και μετά έδειξε πως η προσαρμογή ήταν αφόρητη για τον ίδιο.
Η ανάρτηση δεν γίνεται για να τον αποχαιρετήσουμε. Όσοι βρέθηκαν δίπλα του θα τον έχουν πάντα μέσα στην καρδιά και την μνήμη τους. Για το πείσμα του και την αγάπη που μας χάρισε.
Η ανάρτηση έχει σκοπό να ευαισθητοποιήσουμε όλους ώστε να μην υπάρξουν άλλοι Λάζαροι. Να μην αφήνουν τα ιπποειδή μόνιμα δεμένα να πληγώνονται και ύστερα να τα εγκαταλείπουν γιατί τους είναι άχρηστα.
Ο Λάζαρος μπορούσε να σωθεί και αυτό το αποδεικνύει η παρακάτω φωτογραφία που είναι η μόνη αλήθεια για την κακοποίηση του (υπάρχουν πολλές που έχουν σταλεί στην Εισαγγελία).
Πέρασε καιρός που σάπιζε το πληγωμένο πόδι του πριν ακρωτηριαστεί γιατί κανείς δεν τον βοήθησε. Στις 30/11 εκδικάζεται η υπόθεσή του και αφού η Εισαγγελία δεν μας κάλεσε να καταθέσουμε, θα χρησιμοποιήσουμε την δύναμη του διαδικτύου και την φωνή του Λάζαρου για να δικαιωθεί.
Αν μπορούσε να μιλήσει αυτά θα ήταν τα λόγια του στο Δικαστήριο:
«Όταν γεννήθηκα ήμουν πολύ χαρούμενος, πίστεψα πως η ζωή είναι όμορφη και πως είμαι τυχερός. Κι έτσι θα ήταν αν μας αγαπούσαν και μας σεβόντουσαν. Αν δεν εξαρτιόμασταν από κάποιον που μας είχε μόνιμα δεμένους, με ελάχιστο φαγητό και νερό. Η ζέστη το καλοκαίρι ήταν αφόρητη και οι δυνατές βροχές που έπεφταν επάνω μας τις ατέλειωτες μέρες και νύχτες του χειμώνα μας πονούσαν πολύ. Το χειρότερο ήταν πως δεν μπορούσαμε να αντιδράσουμε, κάναμε υπομονή με σκυμμένο το κεφάλι, χωρίς ελπίδα, παραδομένοι στην μοίρα που άλλοι όρισαν για εμάς.
Εγώ όμως επειδή ήμουν μικρός αντιδρούσα. Ήθελα να τρέξω ελεύθερος, να κυλιστώ στο χώμα , να νιώσω την δύναμη μου. Όμως με είχε δεμένο από το πόδι και κάθε φορά που τραβούσα το σκοινί για να λυθώ άρχισα να πληγώνομαι. Ο πόνος όμως δεν με σταμάτησε και κάθε μέρα προσπαθούσα περισσότερο ώσπου έγινε μια τεράστια πληγή.
Σκέφτηκα πως τώρα θα με φροντίσει αφού με χρειάζεται…. Όμως αυτοί ήρθαν θυμωμένοι και με έδεσαν από το άλλο πόδι. Την πληγή την άφησαν ανοικτή να μολύνεται αλλά λέρωνα με το αίμα μου το χώμα, οπότε μου έβαλαν έναν επίδεσμο που όμως επειδή έμεινε πάνω στο αίμα για πολλές ημέρες η πληγή μεγάλωσε. Μέχρι που σάπισε και κόπηκε τελείως εκείνο το σημείο.
Τότε άρχισαν πολλοί άγνωστοι άνθρωποι να ενδιαφέρονται για μένα, δυστυχώς όμως η μητέρα μου εξαφανίστηκε. Δεν την ξαναείδα. Το πόδι μου κόπηκε και πονούσε πολύ γιατί κανείς δεν μου έδωσε ένα φάρμακο για τον πόνο, παυσίπονα τα λέτε εσείς. Μέχρι που έγινε μεγάλη φασαρία και με μετέφεραν σε ένα κτήμα με πολλούς καινούργιους φίλους, έναν γιατρό και όλοι ήταν καλοί μαζί μου και με περιποιήθηκαν πολύ. Ήθελαν να με σώσουν μου έλεγαν. Και σχεδόν το κατάφεραν. Ήταν όμορφα εκεί, είχα δικό μου δωμάτιο, πολύ φαγητό, καθαρό νερό, με πήγαιναν βόλτα αλλά τι αδικία… τώρα που ήμουν ελεύθερος δεν μπορούσα πια να τρέξω.
Όμως τώρα σας ζητώ συγνώμη αλλά κουράστηκα πολύ από όλο αυτό και αποφάσισα να φύγω. Σας λέω την ιστορία μου για να μην πάθουν κι άλλα ζώα αυτό που έπαθα εγώ. Όταν βλέπετε τους φίλους μου να υποφέρουν δεμένους και πληγωμένους, να πηγαίνετε να τους βοηθάτε πριν να είναι αργά. Αν με είχαν περιποιηθεί κι εμένα νωρίτερα δεν θα είχα πεθάνει.
Σας ευχαριστώ πολύ όλους για την αγάπη σας μα πιο πολύ εσένα που αγόρασες ΟΛΑ μου τα φάρμακα για να μην πονώ.
Κι εσένα γιατρέ μου ακόμα πιο πολύ…»

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

eikastiko